Archive for June, 2005

prinsesa… and the royal family

Monday, June 27th, 2005

the day i lost my beloved Noxy was the day i became a princess (ulp).

check out the royal family:
Mcdo_21_1 hahaha, ano ba yan. gusto ko lang ata diyan sa picture ko, yung buhok ko sa left side ko eh.. heehee… wavy… XD

Mcdo_23_1my mother… (she loves balloons and stares at them all day long)

Mcdo_22_1my sister… (the princess who’d rather have her crown colored blue)

Mcdo_24_1my father…(who obviously doesn’t know his crown is askew)

Mcdo_25_1 my father’s best guy/girl friend…(it’s hard to tell. s/he has a pink crown, but s/he has a moustache as well… what-the-?! confusing… isn’t it?)

Mcdo_26_1 and the beggar prince… (the one who doesn’t want to admit

he’s a part of the royal family)

on the way home i blurted out a sentence:
"i, am a princess."
"shut up," this, by my sister who sat beside me.
"i am, a princess."
she looks at me briefly then turns to face the window again, "sorry… shut up, your highness."
hehehe, despite the earlier events, i know i’ll still consider this to be one of my better days…

BUWISIT KA!!!

Saturday, June 25th, 2005

i HATE you!!!

you know who you are! pinahirapan mo ang buhay ko… alam kong hindi mo ito mababasa kahit kailan man, pero bahala na. wala akong pakialam. galit ako sayo at galit din sayo ang mga taong nagmamahal sa akin. sinusumpa ka naming lahat… matapilok ka sana habang pauwi ka… mapilayan… tapos, pag pumunta kang doktor para magpacheck up, bigla mong malalamang may malubha kang sakit. yung sakit na tipong pandidirihan ka ng maraming tao… tapos, pag nalaman ng mga tao na may ganun kang sakit, lalayuan ka… tapos magiging lonely ka… sobrang lonely… tapos, magsu-suicide attempt ka, pero hindi siya magiging success. you’re still alive… so blessedly alive… but in pain… in HORRENDOUS pain… and then you live for another 20 years. in pain… a deformed shell of what you were and what you could have been, had you kept your filthy little claws off my cellphone…

let me reiterate:

I HATE YOU!!!

HOY ANNOUNCEMENT!!!

Sunday, June 19th, 2005

Rai HOY KAYONG LAHAT DIYAN!!!

Pag nakita niyo itong babaeng ito, salubungin niyo ha! I-corner niyo itong batang ito at bigyan niyo siya ng sangkatutak na mga regalo kasi BIRTHDAY NIYA!!! Dapat walang mga walang kwentang regalo ha! Dapat pag bibigyan niyo siya ng regalo, from the heart, para lahat may kwenta. ^_^

HAPPY BIRTHDAY RAI!!!

we killed a man!

Sunday, June 19th, 2005

highlight of my fete day:
napagod na kaming tumayo at maglakad kaya naghanap na lang kami ng matataguang lugar. nakaupo kami nun sa second floor ng bldg kung san ang electronica. ilang beses naming nakitang may patakbong nilalang na bigla na lang uupo dun sa malaking wall (na ang alam namin, walang ledge sa likod nun. 20+ foot drop na lang yun). kakaiba. parang lasing, pero wala pa ring pakialam kung mahulog siya. at nahulog nga siya…

sa huling beses na nakita namin tinalon niya yung wall, nasobrahan siguro siya ng pwersa kaya na-off balance siya at nahulog na ng tuluyan.

ang kulit ng pagkamatay niya. habang asa ere, naihi siya sa takot nung namalayan niyang mamamatay na siya. at dahil narealize niyang hindi na niya magagawa ang mga gusto niya pang gawin sa buhay, naiyak siya ng lubos. tumulo ang luha, tumulo na rin ang sipon. pati laway niya dahil grabe na ang paghagulgol niya. pero pagkatapos ng ilang sandali, napaisip naman siya na sulitin na rin ang pagkakataon. tutal, minsan ka nga lang naman makakalipad sa ere, isang beses ka lang pwedeng mamatay. nagulat kami nung biglang nagtanggal ng damit yung lalake. hinagis niya sa kung saan-saan ang bawat gamit niya. yung puti niyang shirt, hinagis niya sa batang pulubi na nakatingala sa kanya. yung kanang sapatos niya, sa isang gilid napunta. gulat kami ng hinabol ng batang pulubi yung sapatos na yun. yung kaliwang sapatos at medyas naman, napasok sa kanal. kinuha din ng bata. yung shorts at underwear ng lalake, napunta sa may halaman ilang metro din ang layo. pati yun, kinuha ng bata. yung mga bling-bling ng lalake, tinamaan ang isang babae na nawalan ng malay kaya habang nagkakagulo dun sa isang tabi, dali-dali ding dinampot ng bata ang mga bling-bling. back to the falling man. tumatawa na siya ng malakas habang nahuhulog. inisip naming baka nabaliw na siya ng tuluyan. mukha ngang nabaliw dahil habang tumatawa siya, nagawa pa nyang umire sa ere. maiitim na hiwa-hiwalay na tae ang lumabas at nahulog sa mga tao sa ibaba niya. kinamot pa niya ang ulo niya kaya nagkalat din ang balakubak niya… tapos sa pagkahulog niya, nadaganan niya ng isang lalakeng napatulala na lang din dahil mukhang sa kanya nahulog ang lahat ng ‘biyayang’ ibinigay ng lalakeng nahulog. kawawa naman siya. sila. except yung batang pulubi, kasi ngayon, nakadamit na siya (complete with underwear pa!), tapos may sapatos at medyas na nga, may bling-bling pa! kawawa, pero salamat. napatawa mo kaming tatlo…

Img_0356 eto ang mga karamay ko sa buhay ng gabing yun (hard to believe that we killed the guy, right?)

mga taong itim…

Sunday, June 19th, 2005

ang hirap makihalubilo sa mga taong itim. nung fete, nakaranas kami ng stampede nung tumugtog ang sandwich. imagine mo na lang: 3 babaeng mukhang mababait (pero suplada…), nasa gitna ng daan ng biglang inannounce sa stage na sandwich na ang next. biglang nagsitakbuhan ang mga taong itim papunta doon. hindi kami nakagalaw. paonti-onti lang ang pag-urong sa sidewalk…

hindi ko gets. hindi ko talaga gets kung bakit ganun sila. masyado silang rough tapos sila din ang nagagalit pag pinahinto ang tugtugan. buwisit talaga sila! dahil sa kanila, naurong yung sched ng mga tumugtog. di ko tuloy napanood yung ibang mga bandang gusto ko sanang panoorin… buwisit!

i’m back.

Sunday, June 5th, 2005

nah, i didn’t really go anywhere. i just kind of retreated a bit from reality… didn’t like what was happening to my life, so i just had to take a breather.

i crawled back into my casket for a temporary "vacation". countless days and nights passed me by while i lay talking to myself, singing, reading, and sleeping in my tomb. to all who thought they saw me walking around, talking, working, acting "normal"… be glad to know that it wasn’t really me. it was just my soul, sent by yours truly to see if the world was once again safe to live in.

and now i’m back. i grew tired of my lonely prison cell. i felt i needed to rejoin the world because i was running out of books to read. i was running out of songs to sing. i was getting tired of only having myself to argue with. and only when i realized that did i finally have the strength to push open the slab of cement covering my hiding place. i chipped a nail in the process. kidding. such things don’t really concern me.

tsk. i get distracted so easily. i suddenly remembered to search someone up on friendster… gotta go.